لابراتوار تن.بافی
گوناگون کردن کُرئوگرافی های گوش دادن
تنبافی
بدن · جابهجایی · ترکیببندی موقعیتمند
تنبافی یک آزمایشگاه پژوهش-آفرینش است که بدن و حرکت را بهمثابه شیوههایی برای ترکیببندی موقعیتمند بررسی میکند. هر حرکت درون یک موقعیت شکل میگیرد و همزمان میتواند آن موقعیت را تغییر دهد. شیوههای حرکتکردن، نزدیکشدن، فاصلهگرفتن، نگاهکردن، لمسکردن یا اشغالکردن فضا، مستقل از جهانی که در آن زندگی میکنیم نیستند؛ آنها از روابطی که در آن قرار داریم، معناهایی که فضاها برای ما دارند، حافظههای شخصی، جمعی و بیننسلی، زبانهایی که با آنها جهان را میفهمیم، هنجارهایی که رفتار ما را جهت میدهند و مناسبات قدرتی که امکانهای متفاوتی برای حضور و عمل ایجاد میکنند، شکل میگیرند. بدن از این منظر موجودیتی جدا از جهان نیست؛ بدنی است از پیش در رابطه، که از شرایط پیرامون خود تأثیر میگیرد و در عین حال، از خلال ژستها و کنشهایش میتواند در بازتولید، مذاکره یا جابهجایی این شرایط مشارکت کند.
تنبافی در تقاطع رقص، پرکتیسهای سوماتیک و پژوهش انسانشناختی، موقعیتهایی برای تجربه و مطالعهی این رابطهمندی میسازد. «گوشدادن» در اینجا فقط توجه به دیگری نیست، بلکه نوعی گشودگی نسبت به میدانی است که خود نیز بخشی از آن هستیم. حضور و حرکت ما در رابطه با دیگر بدنها، فضا، ریتم، ماده، حافظه و نیروهای حاضر در یک موقعیت شکل میگیرد؛ همانطور که این میدان نیز از حضور و کنش ما تأثیر میپذیرد. گوشدادن از این منظر یعنی امکانِ متأثرشدن از آنچه در حال رخدادن است، بیآنکه خود را بیرون از آن قرار دهیم؛ و در همان حال، آگاهی از اینکه نحوهی حضور و حرکت ما نیز در آنچه میتواند در ادامه شکل بگیرد، سهم دارد.
تنبافی توجه ویژهای به تجربههای جابهجایی دارد؛ موقعیتهایی که در آنها پیوستگیها و مختصاتی که بر اساس آنها آموختهایم جهان را بفهمیم، در آن جهت بیابیم و عمل کنیم، دچار تغییر یا گسست میشوند: مهاجرت و جابهجایی جغرافیایی، عبور میان زبانها، دگرگونی شرایط سیاسی و اجتماعی، و شکنندهشدن یا از میان رفتن برخی زیستبومهای دانش، ژست و حیات. جابهجایی در این معنا صرفاً انتقال از مکانی به مکان دیگر نیست؛ تغییر در شرایطی است که از خلال آنها جهان را ادراک میکنیم و در آن امکان عمل پیدا میکنیم. چنین تجربهای میتواند ما را وادار کند مسیرهای دیگری بیابیم، روابط تازهای برقرار کنیم و شیوههای دیگری برای حضور و عمل در یک موقعیت بسازیم.
در تنبافی، حرکت تنها موضوع پژوهش یا مادهی یک اثر هنری نیست؛ خودِ حرکت شیوهای برای پژوهش است. از خلال رقص، بداههپردازی، بازی، پرکتیسهای سوماتیک و تجربههای جمعی، شرایطی ایجاد میکنیم که در آن عادتهای ادراکی و شیوههای معمول پاسخدادن میتوانند جابهجا شوند و امکانهای دیگری برای حرکت، رابطه و عمل پدیدار شوند.
«گوناگونکردن کُریوگرافیهای گوشدادن» یعنی گسترش شیوههایی که از خلال آنها میتوانیم نسبت به آنچه در حال شکلگرفتن است گشوده بمانیم، از آن متأثر شویم، به آن پاسخ دهیم و با نحوهی حضور و حرکت خود در شکلگیری امکانهای دیگری برای ادامهی یک موقعیت مشارکت کنیم.